A Seminarian Love Story...Moving On

   If you love one person more than another, this is not true love, it is an attachment created by desire. To love all things equally...is true love.- SARADAMMA
  
   Di ko ba pwede isipin muna ung ikaliligaya ko kahit minsan...Lord, sana wag Nyo muna syang kunin sa akin dahil hindi pa ako handa na mawala sya sa buhay ko. Baket ngaun pa Lord kung kelan ko sya kelangan? Di ko maintindihan ang tagal ko syang hiningi sa Inyo baket naman kukunin Nyo na sya agad. Pero alam ko namang hindi ko pwedeng kontrahin kung anong kagustuhan Nyo na kahit masakit,  na kahit hindi ko maintindihan minsan. Sana tulungan Nyo pa rin ako na wag magsawang sundin ang mga kagustuhan nyo.

Hay naku! It's my 3rd time!!! Pangatlo beses ko na nga pala 'tong aatend ng orientation para sa mga freshmen. Within 4 years, 3 freshmen orientation sa 3 magkakaibang school ang naaatenand ko. Mejo nakakasawa na rin. But I always look forward sa mga ganitong klaseng activities ng eskwelahan. Hindi lang dahil sa walang pasok. At hindi rin ibig sabihin na gusto ko ulit umatend next year. Huli na po ito! Gustong gusto ko kasing  makita ang mga fresh na fresh na mukha ng mga 1st year. Ang mga mata nilang puno ng mga pangarap na sa ngaun ay balot pa ng pangamba. Marinig ang mga boses nilang puno ng ng buhay at lakas. It really inspires me and I feel yong again sa piling mga batang ito. Na kahit nagun na wala pa silang gaanong iniisip kundi ang magkwentuhan, alam ko isang araw ay magiging tunay na silang pag-asa ng bayan. At malaking karangalan na makita at makilala sila sa kanilang "unguarded moments", Malay mo itong katabi ko ngaun na busy sa kaphonepal nya eh maging chacellor in tha neear future, itong nasa harap ko na sobrabg ma-PR eh maging Presidente ng Pilipinas balang araw na tunay na makapagbabago sa ating bansa o itong matakaw kong katabi ang makaresolba ng krisis sa bigas. Kaya wag mong mamaliitin yang katabi mo ngaun malay mo at malay mo lang yan na pala ang pinakahihintay na ating bansa o kaya ang pinakahahanap mong soulmate.
   Mejo nakakainis ang 1st week dahil lagi na lng akong napagkakamalang senior at napagtatanungang "Kuya, san 2ng building na 2???" Hello! Sarili ko ngang classroom di ko alam kung saan eh.But I try to be nice to them by saying "Ay sori, freshman lang din ako". Pero masaya naman kahit di dumating ang karamihan sa prof ko, ang paglalakad papunta sa klase ko na feeling ko nsa magkabilang parte ng mundo sa ilalim ng matinding init ng araw na minsan may kasama pang ulan. Ang tsinelas kong strap na lang ang natitiradahil pudpod na kakalakad, pagpapakilala sa mga blocmates, reunion ng mga highskul friends na ngaun ay graduating na. nakiparada sa Symbiosis at umatend ng libreng concert. Masaya. Masaya, kahit pinipilit ko lang sa ngaun dahil hindi ko kasama ang taong naging dahilan kung baket ako nandito ngaun at kung baket naging maayos at nakadireksyon ang buhay ulit. Na di ko sya kasama sa parte ng buhay ko ngaun. Pero masaya na rin kahit magkaiba na ang mundo namin nanjan pa rin sya para makinig sa mga kento kong paulit ulit na, sa mga experience kong walang relevance sa kanya. At sa mga panahong ginugulo ko ang pagdoDOTa nya sa tuwing nagpapakaEMO ako, sa mga panahong napipilitan syang maglinis ng dorm dahil nandun ako, sa tuwing ginugulo ko ang buong sambahayan nila dahil sa body pain at isa na namang kaso ng pagkahimatay, sa lahat ng dinner na doon ako kumain kahit mahal ang bigas ngaun. At higit sa lahat sa lahat ng itinuro nya sa akin. Nagpapasalamat ako. Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil ibinigay nya sya sa akin. at sana wag muna Nyang kunin sa akin kasi hindi pa ako handang bitaawn sya.
   Ito ang simula ng bago kong buhay bitbit ang bagong pangarap at determinasyon sa bago kong tahanan...UPLB...Mabuhay ang iskolar ng bayan...Mabuhay ang centennial batch of 2008-2009.